مقاله


کد مقاله : 139812285014857

عنوان مقاله : سیاستگذاری فرهنگی جمهوری اسلامی ایران : پیشینه، الگوها و آسیب‌ها (با تاکید بر مفهوم مرجعیت)

نشریه شماره : 32 فصل پاییز 1398

مشاهده شده : 362

فایل های مقاله : 572 KB


نویسندگان

  نام و نام خانوادگی پست الکترونیک مرتبه علمی مدرک تحصیلی مسئول
1 مهدی رمضانی ramezani204@gmail.com دانشجو دانشجوی دکترا
2 اصغر پرتوی Asgpar@yahoo.com استادیار دکترا
3 حسن عیوض زاده h.eyvazzade@yahoo.com استادیار دکترا
4 فرشید جعفری fjafariz@gmail.com استادیار دکترا

چکیده مقاله

در این مقاله به بررسی آسیب شناسانه نظام سیاستگذاری فرهنگی کشور با تاکید بر مفهوم مرجعیت می‌پردازیم. در حوزه سیاستگذاری ارزش‌های حاکم بر ایده‌ها و تصورات بازیگران عرصه سیاستگذاری، محتوای سیاست‌ها را شکل می‌دهد؛ این مرحله نقطه آغازین تاثیر مرجعیت در امر سیاستگذاری است. حال کاملا قابل فهم خواهد بود زمانی که تعریف، حدود و گستره فرهنگ از نگاه و منظر بازیگران سیاستگذاری متفاوت باشد به تبع آن مرجعبت در سیاستگذاری فرهنگی نیز متفاوت و گاه متعارض خواهد بود. از دریچه مرجعیت آنچه در نتیجه ارزیابی وضعیت سیاستگذاری فرهنگی کشور به دست می آید یک یا چندین گزاره‌ از این گزاره‌هاست: امکان یا امتناع در سیاستگذاری، دلیل سیاستگذاری، رویکرد مختار در اصل مداخله و سازوکار مداخله دولت در سیاستگذاری فرهنگی. علاوه بر آن ها فقر سیاست یا کثرت سیاست، ضعف محتوایی سیاست یا نقص اجرا در این مقاله مورد مطالعه است. با وجود آن که سال‌ها از آغاز سیاستگذاری فرهنگی در ایران مي گذارد، و علی رغم شکل‌گیری گفتمان‌های آموزش‌محور، مدیریت‌و‌برنامه ریزی فرهنگی و مهندسی‌فرهنگی در جریان سیاستگذاری فرهنگی، اما در مقام عمل، ما در ايران با پراكندگي تصمیم‌گيري‌ها و تنوع مرجعیت ها مواجه هستیم که در برونداد آن‌ها در موارد متعدد تعارض و تناقض متقابل میان اقدامات نهاد‌ها و مجموعه‌های فرهنگی درون نظام بوده است.نگاهی نقادانه بر پیشینه و الگو‌های سیاستگذاری فرهنگی جمهوری اسلامی ایران از چشم انداز مرجعیت، با بهره گیری از منابع مکتوب و مبتنی بر روش توصیفی و تحلیلی، ضمن شناسایی آسیب‌های ناشی از وضعیت موجود‌، ما را به توصیه‌های سیاستی حاصل از این پژوهش رهنمون می سازد.